Monthly Archives: October 2011

ΕΝΟΧΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

 

Η ένοχη ανάμνηση είναι εξοργιστικά συνεπής στην άφιξη.

Όταν την ανακαλούμε, κάθε παράσταση που δίνει είναι πάντα πρεμιέρα.

Η αμαρτωλή ανάμνηση είναι μια αυστηρά προσωπική υπόθεση.

Η μοναδική θεατρίνα που δεν επιθυμεί ακροατήριο.

Επιζητά μόνο το χειροκρότημα του εαυτού μας.

Είναι ιεροσυλία, όταν προσπαθείς να την περιγράψεις στους άλλους.

Γενναιόδωρη, σου επιτρέπει να αφαιρέσεις ή να προσθέσεις

στις πράξεις πάθους του παρελθόντος.

 

Ο εισαγγελέας της ηθικής προτείνει πάντα την ενοχή της,

όμως το αμιγές δικαστήριο του χρόνου εκδίδει αθωωτική απόφαση,

επειδή το σώμα των ενόρκων είναι οι μνήμες της αφής.

Γιάννης Τόλιας

Advertisements

ΣΟΦΙΤΑ ΕΞΟΧΙΚΟΥ

 

Σοφίτα εξοχικού. Από το δυτικό παράθυρο, αξόδευτη η θάλασσα.

Από την ανατολή, φθινοπωρινό τοπίο που καταλήγει στον κήπο.

Για να επιλέξεις αρκεί μια ελάχιστη διαδρομή βημάτων.

Αν είσαι ευγενής, πρέπει να ρωτήσεις αν σου επιτρέπεται

από τις εικόνες η διάσχιση.

Συνήθως σε καταφατική απάντηση η θάλασσα στιγμιαία αλλάζει χρώμα

και στην αντίθετη μεριά κάποιο σύννεφο γνέφει με συγκατάβαση.

 

Πιέζω τα πλήκτρα της αποφασιστικότητας και σκοτώνω

ό,τι με την παρουσία του εμποδίζει το ταξίδι.

Βεβαίως δε νιώθω τύψεις· άλλωστε έχω πολεμήσει στο παρελθόν

(με αρκετές απώλειες) για να κερδίσω το δικαίωμα της μόνωσης

από τους ανθρώπους.

 

Παρέλειψα να αναφέρω ότι ποτέ δεν είχα σοφίτα και ότι όλα αυτά

μέσα από το νοικιασμένο υπόγειο της πόλης τα φαντάστηκα…

Γιάννης Τόλιας


ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΒΛΕΜΜΑ

 

Τα μάτια ανιχνεύουν την εικόνα και τις προθέσεις της.

Το βλέμμα προσωποποιεί τα άψυχα και αποθαυμάζει.

 

Η συνάντηση δυο βλεμμάτων είναι η σιωπηλή,

ένσπερμος συνομιλία.

 

Τα μάτια ξοδεύουν αλόγιστα τα αγαθά που προσφέρει η όραση.

Το βλέμμα όμως φειδωλό, παγώνει εξαίσια το χρόνο

και παραδίνεται σε μια ολοκληρωτική αφοσίωση.

Γιάννης Τόλιας


Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΑΚΑΡΙΑΙΑ

 

Η ανάμνηση δεν σκοτώνει ακαριαία.

Είναι ένας πυροβολισμός που πριν καιρούς έχεις δεχτεί

και κάποιες φορές ίσως έχεις λησμονήσει.

Η σφαίρα όμως δεν ξεχνά, ακολουθεί πιστά την πορεία της

και διασχίζοντας τις στιγμές του παρόντος σε συναντά

άλλες φορές με γλυκό και άλλες με πικρό τραυματισμό.

Πέφτεις στο πάτωμα της ζωής πληγωμένος,

περιμένοντας το πέρασμα του χρόνου

πρόσκαιρα να σε θεραπεύσει

μέχρι την επόμενη αναπόφευκτη βολή.

Γιάννης Τόλιας


ΧΑΔΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

 

Το χάδι είναι δημιουργία.

Εμπειρία τρυφερότητας.

Έχει το δικό του μυστικό ρυθμό.

Η ευλύγιστη κίνηση των δαχτύλων,

επινόηση εμπνεόμενη από τις αισθήσεις.

 

Το χάδι το εξουσιάζει και το οδηγεί η έξαρση της στιγμής.

Όμως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο,

οι διαθέσεις του χαδιού είναι υποσυνείδητα αρπακτικές.

Αποσπά τη προσοχή με την επίσκεψη της περιπάθειας

κρύβοντας επιμελώς τα γαμψά νύχια της κυρίευσης.

 

Η κόμη, παρά τη φαινομενική ακινησία της,

μέσα της κρύβει κι αυτή επιθετικές ροές.

Η διείσδυση όμως των δακτύλων, τις αναχαιτίζει.

 

Κάποτε το χάδι υπερβάλλοντας σε αγριότητα συναισθήματος

κατορθώνει και μεταλλάσσει τον πόνο σε ευχαρίστηση.

Γιάννης Τόλιας