Monthly Archives: November 2011

ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ

 

Πίσω από τους ώμους σου

Κρυφοκοίταζε ο κούκος του ρολογιού.

 

 

 

 

Φθινόπωρο

Έτος άγνωστο

Ώρα εσπερινή

 

Δώμα επαρχιακής πόλης

 

Αρκτικώς η ερωτική κλίνη

Στο μεσημβρινό τοίχο

κρεμασμένο παλιό εκκρεμές ρολόι

 

Ο άνδρας βαδίζει νευρικά

Απόσταση αναπνοής ως την εξώθυρα

 

Αδημονεί…

 

Ακούγεται χτύπημα συνθηματικό

ένοχο

Η πόρτα ανοίγει

Γυναίκα ακαθορίστου ηλικίας ντυμένη στα μαύρα

 

Πρώτα περνάει το άρωμά της κι ύστερα αυτή

Η πόρτα κλείνει προστατευτικά

Στέκονται στη μέση του δωματίου

Αμίλητοι

 

Αντιμέτωποι πόθοι

έτοιμοι για σύγκρουση εξοντωτική

 

Έκθαμβη παύση

 

Φυσάει ζοφώδης ο άνεμος στο δωμάτιο

Τα ρούχα τους ακατασχέτως φυλλοροούν

 

Από πού ξεσπάει ο στρόβιλος

που εκδύει τη γυναίκα

κανείς δε γνωρίζει

Η θυελλώδης αιτία που ο άνδρας απεκδύεται

των ιματίων του

κι αυτή ακαθόριστη

 

Ένα βήμα πριν τον γκρεμό της επιθυμίας

η γυναίκα ψιθυρίζει:

 

Κανείς αυτόπτης της πυρπόλησης των σωμάτων

 

Βγάζει τα δαχτυλίδια της

και τα αφήνει μέσα στο συρτάρι

 

Το φως συναισθανόμενο χαμηλώνει

Σώματα παράφορα περιπλεκόμενα

Πλημμυρίδα βρυχηθμών

Κεραύνια εισβολή

 

Κατάκαυση

 

Ατένισες ερωτική πυρπόληση, κρυπτόμενο πτηνό,

 

Αυτόπτης μοναδικός θα μαρτυρείς

μέχρι της συντέλειας του χρόνου.

Γιάννης Τόλιας

Advertisements

ΤΥΧΑΙΟ

 

Το τυχαίο μερικές φορές είναι η μίζερη

και συνήθως άκαιρη επανόρθωση του Χρόνου.

Και αυτή η αποκατάσταση είναι ένα καλά σχεδιασμένο άλλοθι

που προβάλλει στην οθόνη της ζωής

για τους συγκεκριμένους θεατές της επιλογής του.

 

Σημείωση: Όπως είναι γνωστό ο Χρόνος είναι ανελέητος.

Δεν εγκαλείται να λογοδοτήσει, γι αυτό και δεν απολογείται·

επομένως, δεν τιμωρείται ποτέ για καμία παράλειψη.

 

Μπορεί όμως, κάποιος να ισχυριστεί ότι το τυχαίο

είναι η διφορούμενη ευεργεσία των τύψεών του.

Γιάννης Τόλιας


ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΩΝ

 

Πάντα είχα πρόβλημα κάθε πρωί.

Ξυπνούσα άνθρωπος μισός, επειδή ο άλλος μου εαυτός

κωλυσιεργούσε στο όνειρο.

Το ρολόι όμως της δουλειάς είναι αμείλικτο,

δεν νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες.

Μια ζωή κυνηγούσα τους δείκτες, εξάντλησα όλες τις δικαιολογίες.

Πώς να εξηγήσεις ότι αυτός που αργεί, δεν είμαι εγώ, αλλά ο άλλος.

Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να εκδικηθώ.

-Τα όνειρα του ύπνου και τα άλλα-

Κι αν αυτόν τον ελεούσε το σκοτάδι, εγώ συνήψα συμφωνία

με τα όνειρα του φωτός.

Με αυτόν τον τρόπο ζούσα το όνειρο στη διάρκεια της μέρας.

Τραβούσα λοιπόν, εκείνες τις βαριές, τις αδιαφανείς κουρτίνες της φαντασίας

και φύτευα αμέτρητους σπόρους επιθυμίας.

 

Η μέρα όμως έχει άλλες απαιτήσεις,

όσο κι αν υποθάλπει αυτούς που νοσούν από όνειρα,

έρχεται η στιγμή που η πραγματικότητα των άλλων

είναι ασυγκράτητη και αδιάκριτη.

Με επισκέφτηκαν στιγμές, όπου ήθελα να εξοντώσω τον ανυποψίαστο

που με μια απλή ερώτηση, μου σκότωνε το ονειρόδραμα.

 

Τώρα, απόμεινα ένας θλιβερός ιχνηλάτης, ανίκανος να ακολουθήσω

τις μυστικές διαδρομές των σκιρτημάτων.

Γιάννης Τόλιας


ΕΛΚΥΣΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ

 

Την εικόνα δεν πρέπει να την παρατηρείς σαν θεατής

αλλά με αυταπάρνηση να κατεβαίνεις

στην αρένα των εντυπώσεών της και να παλεύεις.

Να είσαι πάντα επιφυλακτικός για τις προθέσεις της,

ιδιαιτέρως όταν θρέφει μέσα της μνήμη.

 

Η ομορφιά είναι ελκυστική παγίδα για τις αισθήσεις,

πολυμήχανη και ευρηματική στην απατηλή σκηνοθεσία.

Η ανταπόδοση της ομορφιάς είναι η έμπνευση της στιγμής,

η μελωδία του αυτοσχεδιασμού της όρασης.

Γιάννης Τόλιας


ΣΙΩΠΗ

 

Η σιωπή κάποιου ως πράξη, μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως.

Άλλοι σωπαίνουν από σοφία, άλλοι από άγνοια,

ακόμα κι από εμπάθεια, αλαζονεία ή φθόνο.

 

Η σιωπή πολλές φορές είναι συνέπεια προς τον εαυτό μας.

 

Με το να επιχειρεί ο απρόσκλητος άλλος,

να σπάσει το σκληρό και αδιαφανές κέλυφος της σιωπής

για να μπορέσει να εκτιμήσει (με τι κέρδος άραγε;)

πρέπει να πληροί μια απαραίτητη προϋπόθεση,

να έχει πλουτίσει σε πείρα, θητεύοντας κατά μεγάλα διαστήματα σε αυτή.

 

Με το να σωπαίνεις την εκφορά των συναισθημάτων σου

δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν παρατηρείς,

ότι δεν συγκλονίζεσαι από την επίσκεψη των παραστάσεων.

 

Η σιωπή για οποιοδήποτε λόγο είναι αναφαίρετο δικαίωμα.

Την ποιότητά της, μόνο ο χρόνος μπορεί να αναδείξει.

Γιάννης Τόλιας


ΑΥΣΤΗΡΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

 Έφτασα πρώτος στο χωριό. Χωριστές αφίξεις για λόγους ευνόητους.

Όμορφο καλωσόρισμα η θωπεία της νυχτερινής ομίχλης στο πρόσωπο.

Ανέβηκα βιαστικά τα σκαλοπάτια του πέτρινου σπιτιού.

Πάνω στα έπιπλα ο συνηθισμένος ένοικος της σκόνης.

Άναψα το τζάκι και κάθισα απέναντι παρακολουθώντας την πύρινη οθόνη

να προβάλει σκηνές ολοκαυτώματος.

Σκέφτηκα· κορμοί που κάποτε έδιναν άνθη και καρπούς,

τώρα, στην τελευταία προσφορά τους.

 

Το πρωί θα με συνοδεύσει στον περίπατο η απουσία σου.

Το φως πάντα θα μου στερεί τη χαρά να σου δείχνω

τα μικρά καθημερινά θαύματα της φύσης.

 

Το χτύπημα στην πόρτα σκέπασε βιαστικά τις σκέψεις μου.

Καθίσαμε απέναντι στη φωτιά.

Με ρώτησες αν είναι πιο δυνατή από αυτή που καίει μέσα μας.

Περισσότερο πειστική απάντηση από το φιλί μου, απάντησα, δεν υπάρχει.

Σε κέρασα κόκκινο κρασί. Κάτι είπες για το χρώμα του πάθους.

Πρόσεξε μη μεθύσεις, είπα. Πιο γλυκιά ζάλη από αυτή των στιγμών μας,

απάντησες, δεν υπάρχει.

Το υπόλοιπο της νύχτας, αυστηρά ιδιωτική υπόθεση…

Γιάννης Τόλιας