Monthly Archives: February 2012

ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ – ΓΝΗΣΙΟ ΒΑΘΥ ΜΙΣΟΣ

 

Στην αληθινή αγάπη η σκέψη ανήκει και περιστρέφεται στον άλλον.

Η αφοσίωσή της εγγίζει τα όρια της αυτοκαταστροφής.

Το ίδιο συμβαίνει και στο γνήσιο, βαθύ μίσος.

Ταυτόχρονα και τα δυο κρύβουν μέσα τους

τα αντίθετα αυτά συναισθήματα.

Η αγάπη για μελλοντική χρήση και το μίσος για την απώλεια

του παρελθόντος.

Έτσι, είναι άπονο να χωρίσεις τα δυο αδέλφια.

 

Όταν αγαπάς, ποτέ δεν γυρίζεις να κοιτάξεις πίσω.

Όμως το μίσος αθόρυβα σε ακολουθεί σαν πιστό σκυλί,

επειδή γνωρίζει ότι κάποτε θα τραφεί

από το σώμα που θα νοσήσει τη φθορά της αγάπης.

Το ίδιο σχεδόν ισχύει και όταν μισείς

με τη διαφορά ότι γυρίζοντας πίσω

πικρά θα εννοήσεις την αιτία.

Γιάννης Τόλιας


ΛΥΓΙΖΩ ΑΠΟ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

 

Κι όμως υπάρχουν αυτοί οι σιωπηλοί αυτόπτες

των συγκλονισμών.

Άψυχα αντικείμενα, φυτά, δέντρα ή πετούμενα.

Όλο αυτό το σκηνικό που η επιθυμία κάποτε κατοίκησε.

Πάντα, σε κάτι που εμείς δεν θα γνωρίζουμε,

θα είναι χαραγμένη η θύμηση των αγγιγμάτων.

 

Να με πιστέψεις, όταν σου λέω πως όταν φυσάει

ο άνεμος του φθινόπωρου ταξιδεύει τόσες εικόνες

επισκέπτριες από το παρελθόν,

που τα βράδια αποκαμωμένες κουρνιάζουν

πάνω στα εύθραυστα κλαδάκια της μνήμης.

 

Κάθε τόσο λοιπόν, λυγίζω από νοσταλγία

κι έτσι πενθώ με σιωπή το θέρος.

Γιάννης Τόλιας


ΑΤΙΤΛΑ

 

Όποιος μάθει το βάθος να διαβάζει,

δεν θα μείνει ποτέ μόνος.

Αυτό που ποτέ δεν μπορεί κανείς να σου κλέψει

είναι η γνώση και το συναίσθημα.

***

Το αγαπημένο παιδί της μνήμης είναι η αφή.

Είναι η αίσθηση που πιάνει από το χέρι τις άλλες τέσσερεις

και τις παραδίδει στις περιπτύξεις της ενθυμήσεως.

Αφή, η αίσθηση που περιεργάζεται με τα ακροδάχτυλα το θαύμα. 

***

Η παιδική ηλικία είναι μέσα μας

μια δεξαμενή αναμνήσεων εν υπνώσει.

Η πρωτόγνωρη μυρωδιά της θάλασσας και του χόρτου.

Ο ήχος της βροχής πάνω στον τσίγκο της αυλής.

Όσο γερνάς, τόσο πιο συχνά νιώθεις την ανάγκη

να ανοίγεις τους κρουνούς.

***

Πάντα κάποιο σύννεφο κρατάει πεισματικά

θέσεις επιβίβασης για τους ονειροπόλους.

 

***

Οι τύψεις είναι η συνεχής υπόμνηση όλων εκείνων

που είναι αδύνατον να επανορθωθούν.

Ο πόνος μιας παλιάς αιτίας που ακόμα και ο χρόνος

δυσκολεύεται να απαλύνει.

Η αυτοτιμωρία που επιβάλλει η μνήμη.

Ειρκτή ζωής.

Έως το τέλος.

***

Ο τρόμος κτυπάει συνήθως την πόρτα εκείνων

που έχουν σαν πλούτο τους τη φαντασία.

Μόνο αυτός που φαντάζεται το μέγεθος της απερήμωσής του

φανερώνει τα μονοπάτια του μυαλού στη φρίκη

για να περάσει και να τον συναντήσει.

***

Το όνειρο είναι άναρχο.

Πολλές φορές, η αήθης έκφραση της επιθυμίας.

Κανείς δε θα σε καταγγείλει για τις πράξεις του ονείρου·

γι΄ αυτό πάντα θα μένεις ατιμώρητος.

Εξαίσιος συνεργός του εγκλήματος ο εαυτός μας

που τηρεί υπό εχεμύθεια το κρυφό πάθος μας.

 

***

Δύσπεπτη τροφή του μυαλού η αμφιβολία·

εκτός των άλλων δημιουργεί δυσφαγία στη σκέψη.

Η πείνα όμως είναι ορμή.

Το αποτέλεσμα όπως πάντα,

η πικρή επίγευση.

***

Γιατί

μόνο στα όνειρα

μια τέτοια

γενναιόδωρη προσφορά.

Σε μια μίζερη ζωή

δώρο άλλη μια

Ι  δανική.

Γιάννης Τόλιας


ΑΝΕΜΟΣ

 

Όταν ο άνεμος πνέει, συλλέγει από ό,τι διασχίζει μηνύματα.

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί

ότι είναι ένας αόρατος ταχυδρόμος αισθήσεων.

Έτσι παραδίδει αρώματα από μακρινά λιβάδια.

Η ευελιξία του, χαρίζει κυματισμούς στην όραση.

Όταν τα δάχτυλά του πιέζουν τα πλήκτρα της φύσης,

δημιουργούν θροΐσματα.

Η αλμυρή του γεύση απλώνεται στα χείλη

προδίδοντας το πέρασμά του από τη θάλασσα.

Με το χάδι της αύρας στο πρόσωπο

αποκαλύπτεται η τρυφερή του διάθεση.

 

Γι αυτό να είστε προσεχτικοί, όταν σας συναντά ο άνεμος.

Μην σας πλανέψει, γιατί περνώντας από μέσα σας,

μπορεί να αρπάξει κομμάτια των στιγμών σας.

 

Και τότε καμιά απεγνωσμένη εκπνοή

δεν θα μπορέσει να σας σώσει.

Γιάννης Τόλιας


ΚΑΡΑΡΑΒΟΣΚΥΛΑ

 

Στα παλιά χρόνια οι ναυτικοί πάνω στα καράβια τους

είχαν τα επονομαζόμενα Καραβόσκυλα.

Σκυλιά τα οποία είχαν εκπαιδευτεί να οσμίζονται τις καταιγίδες.

Τα έτρεφαν με εκλεκτά ψάρια.

Όταν αυτά τα σκυλιά γερνούσαν,

τα άφηναν στη στεριά για να πεθάνουν τουλάχιστον πάνω στο χώμα.

Έτσι, λίγο πριν το θάνατο, τριγύριζαν σαν Χασαπόσκυλα

κάτω από τα τραπέζια των πανηγυριών

και -ανεχόμενα τις κλωτσιές- άρπαζαν τα πεταμένα κόκαλα.

 

Αν μπορούσες να διαβάσεις τα λυπημένα τους μάτια,

θα έβλεπες ότι  νοσταλγούσαν τις φουρτούνες.

Γιάννης Τόλιας


ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ

 

Δυστυχώς η φύση έχει στερήσει από τον άνθρωπο

το χάρισμα των φτερών

και κατά συνέπεια τη συναρπαστική περιπέτεια του πετάγματος.

Οι φτερούγες σαν όργανα πτήσης περιπαίζουν τους νόμους της βαρύτητας

χαρίζοντας στην όραση την θαυμαστή ευελιξία της ανύψωσης.

Οι ίδιες επιλέγουν με μια απλή κίνηση

πότε θα αποδράσουν από τον κίνδυνο ή την πλήξη.

Οι δυνατές υποστηρίζουν τις μακρές πορείες της αποδημίας.

Παρέχουν σε αυτούς που έχουν το προνόμιο της κατοχής

την εξερεύνηση και την διαφορετική θέαση των πραγμάτων.

Κάποτε, εκεί που δεν το περιμένουμε, αποκτούν φτερούγες παρηγορίας

η σκέψη και η φαντασία.

 

Ίσως, ένα απότομο φτεροκόπημα πάνω στο χαρτί

να είναι και η έμπνευση.

Ποιά άλλη ζεστασιά αγκαλιάς μπορεί να συγκριθεί

με το προστατευτικό δίπλωμα μιας φτερούγας;

 

Τέλος, κάθε πτήση ενέχει και μια απρόσμενη πτώση

που πάντα θα θυμίζει τον τελικό προορισμό όλων.

Γιάννης Τόλιας


Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΩΚΕΑΝΟΣ ΜΝΗΜΗΣ

 

Η φύση είναι ένας ωκεανός μνήμης.

Φαινομενικά σιωπηλή αλλά πάντα πρόθυμη,

αν κάποιος το ζητήσει να του αφηγηθεί αναμνήσεις.

Άλλωστε, γι αυτό έχει χρώματα και αρώματα·

για να προκαλεί και να ερεθίζει αισθήσεις.

Τείνει ευήκοον ους στις επιθυμίες

και σε ανταμείβει με εικόνες παρελθόντος.

 

Η μόνη ατέλεια είναι ότι δε σου παρέχει

την προσδοκία της επεξεργασίας και της αναίρεσης

ακυρώνοντας έτσι την ελπίδα μιας ενδεχόμενης επανόρθωσης.

Γιάννης Τόλιας