ΤΟ ΑΛΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

 

Της έγραψε:

 

Έτσι ξέρω να φέρνω

το ηλιοβασίλεμα

στα παράθυρά σου

 

Και χαράζοντας

το χέρι του

με το αμφίστομο των λέξεων

 

Σκόρπισε πάνω στα τζάμια

το άλικο της απουσίας.

Γιάννης Τόλιας


ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΩΝ

 

Όπου

περισσότερο

πονάω

 

Πάνω στο χαρτί

 

Εκεί παλεύεις

με τυφλή μανία

να με πυρπολήσεις

 

Ανήκουστη

η αγριότητά σου

κατά συρροή φόνισσες

οι λέξεις σου

 

Κι αν το αξίζω

είναι επειδή άργησα

να σου πω

 

Για τις λέαινες απουσίες σου

 

Πως εφορμούσαν

κατασπαράζοντας

σε στιγμές ανυποψίαστες

 

Τις ήμερες μέρες μου

 

Και γιατί

αυτή η πληγωμένη

επιθυμία

 

Δεν άντεξε

 

Από το χρόνο

και την απόσταση

κυνηγημένη

 

Έτσι λοιπόν

θα αφήσω τη τέφρα μου

να πέφτει προστατευτικά

 

Πάνω στους στίχους

 

Για να μπορείς

με ένα απλό

φύσημα λήθης

 

Να με σκορπίζεις.

Γιάννης Τόλιας


ΒΡΑΔΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

 

Βράδυ φθινοπώρου

κι ούτε μια φιλόξενη γωνιά

για να κρυφτείς

 

Πονάει

να σε διώχνει

το ίδιο σου το σπίτι

 

Κάθε δωμάτιο

και μια επικράτεια της λύπης

 

Πέφτει παγερή σκόνη απελπισίας

πάνω στα έπιπλα

 

Κι ούτε ένα βήμα περαστικού

σαν παρηγοριά

να αντηχεί από το παράθυρο

του υπογείου.

Γιάννης Τόλιας


ΑΜΦΙΣΗΜΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

 

Εσύ

 

Ο αντίλαλος αιθρίας

στην καταιγίδα της μνήμης

 

Η πραγμάτωση

των μυστικών επιθυμιών

 

Το αιφνίδιο παρόν

στην απουσία των ημερών

 

Είσαι

 

Ο θανάσιμος τραυματισμός

της προσμονής

 

Η πλεύση

αντίθετα στη ροή της γαλήνης

 

Το αληθινό όνειρο της μέρας

που αποστατεί στη νύχτα

 

Α μ φ ί σ η μ η  σ υ ν ο δ ό ς  τ ο υ  θ α ύ μ α τ ο ς.

Γιάννης Τόλιας


ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

 

Υγρή επίκληση

 

Να συρθεί

το κοντύλι του φθινοπώρου

εξιστορώντας μνήμη

πάνω στο μαυροπίνακα του ουρανού

 

Η βροχή με τη θλίψη

σε άμιλλα δακρύων

 

Ο καιρός μιας εποχής

που ο χρόνος

σαν τιμωρία αναβιώνει.

 

Πικρή η ανταμοιβή

Το παράπονο των στίχων.

Γιάννης Τόλιας


ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

 

Από το ανοιχτό παράθυρο

φυσάει μέσα ο Σεπτέμβριος

και σβήνει

το λυχναράκι

του Καλοκαιριού

 

Με τις πρώτες σταγόνες

ανοίγουν τις ομπρέλες τους

οι πυγολαμπίδες

και πλημμυρίζουν

τα μονοπάτια του κήπου

 

 

Στην ανεμόεσσα κόμη

της λύπης της

ακόμα και το δικό του χάδι

αποδημητικό.

Γιάννης Τόλιας


 

 

 

 

 Η ταπεινότητα

και η αίσθηση του αγνοημένου.

Οι μοναδικοί δρόμοι

που οδηγούν στη γνησιότητα της γραφής.

Continue reading